Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ

Ο χρόνος της σποράς
12/12/2017

Είναι ο χρόνος 
που ξεπερνά τα όρια, 
όταν αφήνουμε πίσω
διάφορα στολίδια 
του μυαλού και της ψυχής.
Μόνο μια θλίψη 
μας καίει όταν σκεφτόμαστε, 
αν καταφέραμε να αγγίξουμε 
περισσότερο τις αλήθειες 
της στιγμής,
που μας αρμένιζαν τότες.
Περπατώ μαζί με κάτι σκιές 
στο άπειρο, 
μπορεί και με κάτι αχτίδες
που κάθε μέρα μου λεν,
είμαι και εγώ εδώ μαζί σου
κοντά σου και σ ακολουθώ, 
η σε οδηγώ και χαμογελώ 
ευχαριστημένος
κοιτάζοντας το χθες,
το αύριο και το άπειρο. 
Ναι  ο ταξιδευτής με αρπάζει
και μου μιλα ψιθυριστά,
κοίτα  πέρασαν κι άλλοι
που δεν μπορούσαν να πούνε
την αλήθεια, εσύ μπορείς, 
να την ονοματίσεις να την δεις 
και να την σπείρεις, 
ψάχνοντας μέσα σου, 
μέσα στον κόσμο,
μέσα στον χρόνο,
η στην καρδιά σου...  
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΦΩΤΟ  ΤΖΟΙ

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΤΑ ΌΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ
11/12/2017

Θέλω μαζί σου 
να περνάω τα όρια
του χρόνου,
καθώς σπέρνεις 
μέσα μου το φως της ζωής,  
ξεχασμένη η υγρασία
σε τοίχους  ανθρώπινης 
φυλακής.
Αστέρια και σύννεφα
μας λένε είναι αστεία, 
τα όνειρα της στιγμής,  
χαμογέλα αντέχεις 
λίγο ακόμα ευτυχία
μπορείς.   
Ψάχνεις ψάχνω 
αυτά που μ άφησες
όταν έφυγες. 
στα μυστήρια της ψυχής.
Χαμογέλα περνάμε
τα όρια όταν 
βρίσκουμε την Σωτηρία
της ζωής...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΦΩΤΟ ΡΙΑ

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Η ΜΟΝΑΞΙΆ ΤΩΝ  ΕΟΡΤΏΝ
10/12/2017

Τι ξεχνάς και τι γυρεύεις
σε τι όνειρα πιστεύεις, 
όταν γυρνάς μέσα στου κόσμου 
την φωτιά. 
Είναι οι καρδιές μικρές άπατες
και γελούν με αυταπάτες, 
τις ψυχές με κάτι λόγια
κάτι όνειρα φτωχά.
Είναι λάβα το κορμί σου 
 καυτός έρωτας η δύναμη σου, 
που τα πνίγεις, 
σε γιορτές και δειλινά.  
Ένα άγγιγμα σου μόνο, 
μια ευτυχία στον πόνο, 
που θα διώξει πάλι
πίκρα  μοναξιά. 
Είμαι γυμνή όταν
σ αγκαλιάζω,  το κορμί 
μου θυσιάζω ,έλα πάρε με 
πνίξε με στα φιλία.
Στις  γιορτές είναι οι αγάπες
οι μεγάλες αυταπάτες,
μα τις ζω πάλι 
στα όνειρα τρελά, 
στην δική μου,
στην δική σου μοναξιά...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΙΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

Η ψυχή μας
8/12/2017

Η ψυχή μας, 
μπορεί να είναι μέσα
 σε μια εξαιρετική 
πραγματικότητα, 
όμως να αναζητά
και να θέλει,
 αυτό το άφταστο όνειρο
 που τελικά
 δεν το εξουσιάζουμαι, 
μα μας εξουσιάζει...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΤΟ ΆΡΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΉΣ 
6/12/2017

Πιστεύω ότι αδειάζει
η ψυχή μας 
όταν έχουμε να δώσουμε
τόσα
και δίνουμε περισσότερα.
Θέλει χάδια κι όνειρα 
η ψυχή,
αλλιώς βουλιάζει
σε καθημερινές σκέψεις
που βαλτώνουν την ζωή.
Έχεις τόσο πάθος μέσα σου,
άσε την ψυχή
να εξουσιάσει την λύπη 
 απόλαυσε για ακόμη μια φορά
σαν γιορτή της ψυχής, 
έναν άνθρωπο 
που θα αγαπάς για πάντα.
Είναι τα όνειρα και οι σκέψεις
πολλές φορές, 
αυτά που ενώνουν τον θάνατο
με την ζωή, την λύπη την χαρά 
και τον πόνο,
με την θύμηση του νου.
Από εκεί πάντα βγαίνει
στάλα, στάλα,
 το άρωμα της ζωής...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΣ ΑΕΡΑΣ

Χειμωνιάτικος αέρας 
30/11/2017

Μπορεί  να ναι αυτός 
ο  χειμωνιάτικος αέρας, 
που σε φέρνει κοντά μου  
στην σκέψη και αφήνει την φωτιά 
ενός ακόμη παγωμένου Δεκέμβρη 
στου έρωτα τη σιγαλιά.
Μπορεί εσύ να σαι σ ένα δέντρο 
ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι
ένα δώρο , η μια σπίθα μεσ την σκοτεινιά,
η να σαι ένα γυμνό κολασμένο κορμί
που θέλει μόνο χάδια και φιλιά. 
Κάποιες στάλες βροχής, 
μας παγώνουν όταν πέφτουν
τρυπάνε την σκέψη την καρδιά, 
μπαίνουν μέσα μας σαν να ναι
κατάλευκο παρθένο χιόνι
που θέλει να κολαστεί,
που μας σκεπάζει το κορμί 
μ ερωτική μοναξιά, 
με παραμυθένια πάθους ζεστασιά. 
Απλές οι λέξεις που σου γράφω
τις διαβάζεις  σ ένα γραμμα
που για αγάπη σου μιλά, 
είναι το δώρο που κοιτάζεις 
αυτό τώρα να σου θυμίζει 
αυτήν την εποχή, 
την καρδιά σου που πονά.  
Άφησε να σου χαράξω το κορμί 
με χέρια χείλη και με όλα τα φιλιά, 
μόνο μια λέξη είναι ο έρωτας  
αγάπη, πόθος ομορφιά. 
Μπορεί και νάνε αυτός
ο χειμωνιάτικος αέρας 
που σε φέρνει κοντά μου...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ALKETA

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

Είσαι ένα αγριεμένο σύννεφο
28/11/2017

Μέσα μου χτυπάς σαν αγριεμένα σύννεφα 
που θέλουν να ρουφήξω την ζωή σου 
κι αναρωτιέσαι αν θα το έκανα, 
αν έπινα καφέ με όλο το κορμί σου. 
Σαν πρωινό που δεν μας ταίριαξε, 
σαν χάδια που μου έλειψαν η ψυχή σου 
κι εσύ ρωτάς αν η απουσία μου,
μετράει στην δύναμη της όμορφης ζωή σου. 
Δεν είμαστε μόνο για χαρές και έρωτες,
μα και για την θλίψη που ματώνει την καρδιά σου, 
μην απορείς γενναίοι είναι οι άρχοντες 
κι οι δούλοι όταν παίρνουν, 
την δύναμη από τη φωτιά σου.
Ναι γιορτινά είναι τα σύννεφα  
αυτά που σήμερα ο αέρας θα σκορπίσει ,
καλές γιορτές στα όνειρα 
που  θα γιορτάζουν μακρινά μα τόσο δίπλα σου,
τόσο κοντά σου. 
Μέσα μου χτυπάς σαν αγριεμένα σύννεφα, 
που θέλουν να ρουφήξω την ζωή σου 
κι αναρωτιέσαι αν θα το έκανα, 
αν έπινα καφέ με όλο το κορμί σου... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ


Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

ΔΑΚΡΥΖΕΙ ΑΡΑΓΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Δακρύζει άραγε ο θάνατος
27/11/2017

Σαν ένα καντήλι καίει η ψυχή μας 
στον κόσμο, στην άκρη ενός μοναστηριού 
μέσα σ ένα απογευματινό μετά το απομεσήμερο. 
Εκεί που οι σκοτεινές γραμμές 
νικούν το φως  της μέρας, περιμένοντας τις  γιορτές
των Χριστουγέννων. 
Χαρά η λύπη στην γέννηση της ελπίδας άγγελε μου,
μέσα σε φθηνές σκέψεις γεννιούνται τα όνειρα. 
Εκεί στις άκριες των σκιών στις άκριες των έρημων δρόμων, 
που παλεύουν σαν προδομένες οι αναπνοές 
ανάμεσα σε στασίδια μιας εκκλησίας, 
που το μοναδικό φως είναι τα λόγια και οι πράξεις
και κάτι κεριά ξεχασμένα που κάνουν τις σκιές να μιλάνε   
πάνω σε ανθισμένα χρυσά αγγελικά στασίδια,
που λάμπουν όταν φιλοξενούν καλές πράξεις 
στο δέντρο της χαράς ή της  απόγνωσης. 
Εσύ μαγεμένος χτυπάς στα ουράνια,
 τα πόδια μέσα στις σκόνες τις θλίψης,
 χειροκροτάς με προσευχές τις κομμένες ψυχές
και απλώνεις τα μάτια πάνω σ αμαρτίες και βρισιές,
 σκορπώντας χρυσόσκονη μέσα σε μαγεμένα όνειρα 
στέλνοντας ακόμη και στον θάνατο ελπίδες 
ότι η ζωές που κλέβει, είχαν τόση ομορφιά
όση και ένα δάκρυ που κυλά, 
μέσα σ ένα ποτάμι ασημένιο.
Δακρύζει άραγε ο θάνατος...
Σαν ένα καντήλι καίει η ψυχή μας 
στον κόσμο, στην άκρη ενός μοναστηριού...  
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ

Πόσο μπορεί να σε λατρεύω 
15/11/2017

Πόσο ψεύτικη μπορεί να είσαι 
σαν μια άψυχη κούκλα
μ ένα ψεύτικο χαμόγελο, 
σαν ένα άδειο συρμάτινο λεωφορείο 
που κουβαλά μόνο τον αγέρα
των παιδικών ονείρων.
Σαν ένα χειμωνιάτικο βράδυ, 
που οι σκέψεις ερωτικές
μας εξουσιάζουν σε πρόσωπα,
που λαχταράμε μα είναι τόσο μακρυά
όσο μια άνοιξη, 
ή τόσο κοντά όσο μια καταιγίδα. 
Πόσο άδεια είναι η ψυχή σου 
όσο το  κορμί μια γυναίκας ύαινας,
που θέλει να κατασπαράξει 
τα σπλάχνα των ζωντανών,
όσο ένα τέρας 
που τρομάζει τα όνειρα των παιδιών.
Μπορει ίσως,να είσαι δική μου 
όσο απαλό είναι ένα όνειρο
χριστουγεννιάτικο,
όταν σε σκέφτεται η ψυχή μου
να σ αγκαλιάζει κι εσύ να σκας, 
σαν μια στιγμή στο σύμπαν μόνη. 
Πόσο μπορεί να σε λατρεύω 
όταν  σε κοιτώ
και μέσα μου χωρίζεται 
όλο το σύμπαν,
σε μικρούς ψιθύρους 
που φωνάζουν,
σ αγάπησε κι αυτή... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΦΩΤΟ ΕΥΑ

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΕΡΩΤΑΣ ΦΟΝΙΑΣ


Έρωτας φονιάς
12/11/2017

Με αποφεύγεις σεργιανάς
κι όλο πλέκεις,
κάτι υφάσματα παλιά
μες τον  χρόνο
τριγυρνάς,
λες δεν έχεις άλλο πόνο,
όλο ράβεις τα κουρέλια 
ενός έρωτα φονιά. 
Στην ζωή με αποπαίρνεις
όταν ο έρωτας εργένης,
τρέχει σ άλλες γειτονιές.
Ξέρεις τι θες 
να μπορείς να μπαινοβγαίνεις,
να κοιτάς να ξεφεύγεις
από μια στοργική στιγμή,
έτσι χάνεις μα δεν ελπίζεις 
ότι ο έρωτας σου
δεν θα προδοθεί.
Με αποφεύγεις σεργιανάς
κι όλο πλέκεις,
κάτι υφάσματα παλιά
μες τον  χρόνο
τριγυρνάς,
λες δεν έχεις άλλο πόνο,
όλο ράβεις τα κουρέλια 
ενός έρωτα φονιά... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Οι άνεμοι του έρωτα 
10/11/2017

Περίμενες με τους ανέμους 
σε κάτι γωνιές,
θυμώσουν όταν ήσουν παιδί 
περίμενες κάτι μαγικά κοχύλια,
στης γης τα όμορφα μυστήρια 
του έρωτα την επιστροφή. 
Έλαμπες από ευτυχία  
και δεν μιλούσες από απορία
αν θα ξανασυμβεί,
όλο ρωτούσες τους ανέμους
 τους περαστικούς τους ξένους 
με συντριβή.
Είχες τον έρωτα μαζί σου
μα ήταν το άγνωστο  παιδί σου
που δεν κοιτάς, 
καθώς φοβόσουν μην μείνεις μόνη
 και δεν αντέχεις την συγνώμη
 του ουρανού κι όλο τον ψάχνεις
και ρωτάς . 
Αυτός πασπάλιζε με ζάχαρη
την ψυχή σου,
τα όνειρα και την ζωή σου 
μην ξεχασθείς,
γιατί ο έρωτας περνάει 
κι εσύ φοβόσουν μην είναι
πίσω απ το φεγγάρι
μην δεν τον δεις .
Όλο ρωτούσες τους διαβάτες 
τους αγγέλους και τους  σατράπες 
μιας στιγμής, 
αυτοί γελούσαν και σου λέγαν
είσαι  μικρούλα μην φοβάσαι 
την συνταγή. 
Είναι η σούπα σου ακόμη άδεια 
με τα κοχύλια σου τα μαύρα
και τις φωνές, 
έχεις να δεις πολλά καράβια 
πολλές εκπλήξεις και ναυάγια 
μες τα νερά,
σ αχαρτογράφητους μπελάδες
με άντρες γελοίους μασκαράδες 
θα πορευθείς 
και θα φωνάζεις κάποια μέρα, 
φθάνει δεν θέλω πάρα πέρα 
ερωτικούς δεσμούς,
θα έχεις χορτάσει  στη ζωή σου
θα έχεις γεμίσει την ψυχή σου
από έρωτα λόγια κι οδυρμούς.
Λοιπόν να χαίρεσαι το τώρα 
να μην ακούς πολύ την ώρα 
κι  αλαλαγμούς, 
δεν είναι τα λόγια τα σημάδια 
που ακολουθούν όλα τα βράδια
του πάθους  τους κεραυνούς,
μόνο η σκέψη το κορμί σου 
τα όνειρα για την ζωή σου 
πρέπει να ακούς... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΙΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ