Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΜΑΓΙΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

ΞΕΧΑΣΜΈΝΟΣ ΣΕ ΜΑΓΙΚΆ ΜΟΝΟΠΆΤΙΑ
3/2/2017

Σε κάτι 
μαγικά μονοπάτια
ξεχασμένος, 
κάθε αυγή να σβήνει 
και κάθε δύση να φουντώνει  
πιο  πολύ το όνειρο.
Είναι που είσαι τόσο απλή
γεμίζει τις ανατολές 
η ομορφιά σου,
σαν να βγαίνεις το πρωί 
εσύ και η ψυχή γυμνή, 
όχι όμως το σώμα σου
μα μόνο η καρδιά σου. 
Σήμερα δεν θα βλέπω 
την μέρα λαμπερή, 
μα μόνο κάτι σκιές
που ανάμεσα τους 
θα προσπαθώ να σ αγγίξω,
με λέξεις όνειρα 
και συναισθήματα ένα κορμί, 
θα ήταν για εμένα μια τιμή 
απέναντι αν τι για ήλιο, 
εσένα να αντικρίσω. 
Χάνει τα λόγια του 
μ εσένα ο ποιητής, 
γίνεται άγγελος κι διάβολος
μαζί χαμένος,   
σε κάτι 
μαγικά μονοπάτια  
ξεχασμένος. 
Κάθε αυγή να σβήνει
και κάθε δύση να φουντώνει
πιο πολύ το όνειρο...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΑΚΕΛΑΡΙΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου