Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ

Πόσο μπορεί να σε λατρεύω 
15/11/2017

Πόσο ψεύτικη μπορεί να είσαι 
σαν μια άψυχη κούκλα
μ ένα ψεύτικο χαμόγελο, 
σαν ένα άδειο συρμάτινο λεωφορείο 
που κουβαλά μόνο τον αγέρα
των παιδικών ονείρων.
Σαν ένα χειμωνιάτικο βράδυ, 
που οι σκέψεις ερωτικές
μας εξουσιάζουν σε πρόσωπα,
που λαχταράμε μα είναι τόσο μακρυά
όσο μια άνοιξη, 
ή τόσο κοντά όσο μια καταιγίδα. 
Πόσο άδεια είναι η ψυχή σου 
όσο το  κορμί μια γυναίκας ύαινας,
που θέλει να κατασπαράξει 
τα σπλάχνα των ζωντανών,
όσο ένα τέρας 
που τρομάζει τα όνειρα των παιδιών.
Μπορει ίσως,να είσαι δική μου 
όσο απαλό είναι ένα όνειρο
χριστουγεννιάτικο,
όταν σε σκέφτεται η ψυχή μου
να σ αγκαλιάζει κι εσύ να σκας, 
σαν μια στιγμή στο σύμπαν μόνη. 
Πόσο μπορεί να σε λατρεύω 
όταν  σε κοιτώ
και μέσα μου χωρίζεται 
όλο το σύμπαν,
σε μικρούς ψιθύρους 
που φωνάζουν,
σ αγάπησε κι αυτή... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΦΩΤΟ ΕΥΑ

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΕΡΩΤΑΣ ΦΟΝΙΑΣ


Έρωτας φονιάς
12/11/2017

Με αποφεύγεις σεργιανάς
κι όλο πλέκεις,
κάτι υφάσματα παλιά
μες τον  χρόνο
τριγυρνάς,
λες δεν έχεις άλλο πόνο,
όλο ράβεις τα κουρέλια 
ενός έρωτα φονιά. 
Στην ζωή με αποπαίρνεις
όταν ο έρωτας εργένης,
τρέχει σ άλλες γειτονιές.
Ξέρεις τι θες 
να μπορείς να μπαινοβγαίνεις,
να κοιτάς να ξεφεύγεις
από μια στοργική στιγμή,
έτσι χάνεις μα δεν ελπίζεις 
ότι ο έρωτας σου
δεν θα προδοθεί.
Με αποφεύγεις σεργιανάς
κι όλο πλέκεις,
κάτι υφάσματα παλιά
μες τον  χρόνο
τριγυρνάς,
λες δεν έχεις άλλο πόνο,
όλο ράβεις τα κουρέλια 
ενός έρωτα φονιά... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Οι άνεμοι του έρωτα 
10/11/2017

Περίμενες με τους ανέμους 
σε κάτι γωνιές,
θυμώσουν όταν ήσουν παιδί 
περίμενες κάτι μαγικά κοχύλια,
στης γης τα όμορφα μυστήρια 
του έρωτα την επιστροφή. 
Έλαμπες από ευτυχία  
και δεν μιλούσες από απορία
αν θα ξανασυμβεί,
όλο ρωτούσες τους ανέμους
 τους περαστικούς τους ξένους 
με συντριβή.
Είχες τον έρωτα μαζί σου
μα ήταν το άγνωστο  παιδί σου
που δεν κοιτάς, 
καθώς φοβόσουν μην μείνεις μόνη
 και δεν αντέχεις την συγνώμη
 του ουρανού κι όλο τον ψάχνεις
και ρωτάς . 
Αυτός πασπάλιζε με ζάχαρη
την ψυχή σου,
τα όνειρα και την ζωή σου 
μην ξεχασθείς,
γιατί ο έρωτας περνάει 
κι εσύ φοβόσουν μην είναι
πίσω απ το φεγγάρι
μην δεν τον δεις .
Όλο ρωτούσες τους διαβάτες 
τους αγγέλους και τους  σατράπες 
μιας στιγμής, 
αυτοί γελούσαν και σου λέγαν
είσαι  μικρούλα μην φοβάσαι 
την συνταγή. 
Είναι η σούπα σου ακόμη άδεια 
με τα κοχύλια σου τα μαύρα
και τις φωνές, 
έχεις να δεις πολλά καράβια 
πολλές εκπλήξεις και ναυάγια 
μες τα νερά,
σ αχαρτογράφητους μπελάδες
με άντρες γελοίους μασκαράδες 
θα πορευθείς 
και θα φωνάζεις κάποια μέρα, 
φθάνει δεν θέλω πάρα πέρα 
ερωτικούς δεσμούς,
θα έχεις χορτάσει  στη ζωή σου
θα έχεις γεμίσει την ψυχή σου
από έρωτα λόγια κι οδυρμούς.
Λοιπόν να χαίρεσαι το τώρα 
να μην ακούς πολύ την ώρα 
κι  αλαλαγμούς, 
δεν είναι τα λόγια τα σημάδια 
που ακολουθούν όλα τα βράδια
του πάθους  τους κεραυνούς,
μόνο η σκέψη το κορμί σου 
τα όνειρα για την ζωή σου 
πρέπει να ακούς... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΙΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ


Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Ο ΔΙΣΤΑΓΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


Ο ΔΙΣΤΑΓΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
8/11/2017

Θα το ξέρεις
ότι είσαι μέσα μου,
σαν να είσαι ένας κτύπος
της καρδιάς
που κυλά μες στο μυαλό,
η σαν μια ζάλη, 
που μιλά σ ένα δισταγμό
στην ψυχή μου.
Καίει μέσα μου ο έρωτας
σαν αναμμένη φωτιά,  
σκουπίζει όλα τα ερωτήματα 
και τα μαζεύει σ αποθήκες. 
Πόσο μπορεί  να ψάξεις 
στο παρελθόν,  
όταν οι μνήμες και τα λόγια
της αγάπης,
χάνονται αδύναμα,
κοντά, απρόσεκτα,  
σε ανήμπορα θα.
Το ξέρεις,
ότι είσαι μέσα μου,
σαν να είσαι ένας κτύπος
της καρδιάς
που κυλά μες στο μυαλό,
η σαν μια ζάλη, 
που μιλα σ ένα δισταγμό
στην ψυχή μου...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΓΕΜΙΣΕ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΧΑΡΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Γέμισε το λευκό χαρτί της αγάπης
5/11/2017

Το λευκό χαρτί  που σε τυλίγει,
στις κλειστές σελίδες θλίψης, 
σε βιβλίο που πονά  σ ακουμπά
και σε γεμίζει,
με κάτι άρρωστες συνήθειες.
Σαν να σαι τιμωρημένη 
στου κρεβατιού σου μια γωνιά,
αγκαλιάζεις μαξιλάρια
σπρώχνεις στην άκρη 
σκέψεις για κορμιά 
που είναι άδεια  μακρυά.
Σ άλλο στρώμα, 
να αγκαλιάζουν άλλο σώμα 
και ραγίζεις και ποτίζεις, 
χίλια δάκρυα στα σεντόνια
και πονάς  δεν αγαπάς, 
δεν ζωγραφίζεις  δεν γελάς
μέσα στην σκέψη και ζητάς
και λες αντέχεις, 
μα σε κλέβει της καρδιάς 
η κάθε λέξη, ποτέ δεν  αγαπάς.
Πάνω στ άρρωστα λευκά σεντόνια
θες να ανάψεις μια φωτιά,
να γελάς και να φωνάζεις
εγώ κλαίω για εσένα 
άτιμη καρδιά. 
Το λευκό χαρτί ελπίδα 
γλύτωσε απ την φωτιά,
κι άναψε πάλι φωτίτσα
στην δική σου την καρδιά.
Να το γεμίσεις πάλι με λόγια
να γλυκάνουν το μυαλό,
να ομορφύνουν τις ελπίδες
για άλλη μια φορά 
      αγαπάς, ναι αγαπάς...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ ΜΑΝΤΥ

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ

Η ΑΓΆΠΗ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ
3/11/2017

Σε βλέπω πάλι 
σε καθρέφτες
σε σκοτεινούς
μικρούς δραπέτες
να με κοιτάς. 
Είναι μπροστά γυμνό 
το άδειο κορμί σου, 
τα μάτια σου 
και η ψυχή σου 
και με ρωτάς. 
Είμαι όμορφη 
σαν τα παραμύθια,
είμαι η μάγισσα
που στην αλήθεια,
σπέρνω φωτιά.
Έτσι κλαίει 
η καρδιά σου, 
για ένα τυφλό
χαμένο έρωτα σου, 
τι συμφορά. 
Σε βλέπω να μιλάς 
με άδειες λέξεις,
με ιστορίες 
της άδειας σκέψης,
πόσο  αλήθεια 
απελπισμένα,
αγαπάς...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ